Short Films
___________
Six Men Getting Sick
David Lynch is een fascinerende filmmaker, die hallucinaties en nachtmerries laat figureren in onconventionele verhaalvormen. Vaak laat hij deze contrasteren met een perfect lijkende buitenwereld, waarachter zich echter een verwarde, verwrongen wereld plaatsvindt die het daglicht niet kan verdragen. Zijn allereerste film, die hij op de kunstacademie in Philadelphia maakte, laat al die obsessie met de, op zijn zachtst gezegd, onrustige innerlijke wereld van de mens zien. Letterlijk.
In ‘Six Men Getting Sick’ ziet de kijker namelijk precies wat er in de titel wordt beschreven. Zes hoofden komen in beeld, met een lange slokdarmen en magen die langzaam steeds voller worden, totdat alles uiteenspat. Dit lichtelijk onsmakelijke maar door de schilderanimatie interessant uitziende schouwspel wordt van geluid voorzien door een irritant aanhoudende sirene.
Na het schouwspel een paar keer gezien te hebben, is de lol er wel vanaf - vooral de sirene werkt op de zenuwen - maar als visueel experiment is het aardig en het filmpje is interessant als eerste werk van Lynch.
Six Men Getting Sick
The Alphabet
'The Alphabet' De film is ongrijpbaar en absurd en wordt gebracht in een een mengeling van animatie, stop-motion en live-action die zo overdonderend en onbegrijpelijk is dat je met een verdwaasd gevoel achterblijft. Hoe vaak je deze film ook kijkt, het blijft een bizarre en ongemakkelijke ervaring.
De film moet gezien worden als een nachtmerrie, die in tegenstelling tot de meeste dromen, een opeenvolging is van rare beelden en geluiden die enkel hun vaagheid en een of andere connectie met het alfabet met elkaar gemeen hebben.
The Alphabet
The Grandmother
Qua thematiek verhaalt de film over het probleem van communicatie tussen mensen onderling - een van de belangrijke aspecten in het absurdisme, waar Lynch door velen toe gerekend wordt .
'The Grandmother' heeft een intense en zo nu en dan behoorlijk freaky soundtrack die in belangrijke mate bijdraagt aan de surreële, horrorachtige sfeer die de film uitademt. Dat hier veel tijd in gestoken is - twee maanden, zeven dagen per week - is overduidelijk. Lynch zou tot en met 'Blue Velvet' (1986) samen blijven werken met dezelfde sound designer, Alan Splet.
Ook als het op kleurgebruik aankomt is dit Lynchiaanse kunststukje behoorlijk interessant. De kleuren zwart, rood en wit overheersen maar worden op zo'n wijze ingezet - denk aan een zwartgeverfde kamer, een donker bed met witte lakens, witgepoederde gezichten met rode lippen en een horrorfilmachtige belichting - dat de film haast als zwartwitproductie overkomt.'
De meeste kleur zit hem in de animaties, die wat dat betreft nog voor enige ontspanning zouden kunnen zorgen, ware het niet dat ook deze - met hun naargeestige symboliek - bijdragen aan de algehele duistere wolk die in een half uur langzaam maar zeker over de kijker heentrekt.
The Grandmother
The Amputee
Was het hier simpelweg de bedoeling om een shockerend contrast te laten zien tussen de vrouw die achteloos doorgaat met schrijven en denken terwijl de pus en het bloed uit haar been spuit? Grappig, hoewel op een macabere manier, is het in ieder geval wel.
The Amputee
Lumiere
De 55 seconden durende film laat enkele korte situaties zien die in eerste instantie weinig met elkaar gemeen lijken te hebben – als een soort hedendaagse ‘Un chien andalou’, het surrealistische kunststuk van Luis Buñuel – maar wanneer de laatste setting en personages in beeld komen, lijkt er toch een verband naar voren te komen, eentje waarin het middelste segment, wat het soort nachtmerrie is waar ‘The Matrix’ ook gebruik van maakte: het dehumaniseren van mensen door ze als pure objecten uit te stallen en te gebruiken. Het doel van dit “gebruik” – we zien een naakte vrouw in een doorzichtige pilaar met water staan terwijl een soort zombies tegen het glas tikken – in deze film is niet helemaal duidelijk, en ook niet in welke realiteitslaag deze scène te duiden is, maar het lijkt steeds om een sterfgeval te gaan van een jonge vrouw, waar in de laatste scène door de politie verslag wordt gedaan bij de ongeruste ouders.
De mooie zwart-wit-fotografie en het gebruik van schaduwen gaat mooi samen met de duistere vertelling van Lynch, die goed op zijn gemak lijkt te zijn met deze antieke film gereedschappen. Duidelijk een filmmaker in hart en nieren.
Lumiere